Łokuciejewska Ewa

fragm.powieści
(...) Prowadziła kreskę maleńkiego pędzelka po śladzie ołówka. Rzadko szkicowała
coś przed malowaniem, ale właśnie postanowiła coś zmienić w swoim życiu i to
właśnie było to, co właśnie zmieniała. Ale problem ze szkicowaniem był
innego rodzaju, nie dotyczył tak naprawdę jej walki ze swoim charakterem. A
przynajmniej nie w tej płaszczyźnie. Chodziło o to, że zawsze to, co
naszkicowała i tak było inne, i to zupełnie, od tego, co potem na tym
malowała. Więc było czystą stratą czasu...

- Czy to kwestia charakteru? Pewnie tak...- myślała przygryzając
koniec pędzelka.

Wszystkie były obgryzione, ale tak specyficznie, że można by po tym
rozpoznawać jej warsztat. Równiutko, przednimi zębami, jak obcążkami,
obcinała koniuszki, aż do momentu, gdy nie dały się tak obgryźć. Teraz
okazało się, że za bardzo rozcieńczyła farbę olejem, bo linia się rozmywała
i tworzyły się krople ciążące niebezpiecznie w dół. Delikatnie patyczkiem
kosmetycznym usunęła nadmiar, ale i tak ta kreska jej się nie podobała.

- Powinna być dokładnie zcieniowana odwrotnie... Większa ilość
farby, a więc ciemniejszy ślad powinien biec odwrotnie. Cóż, kiedy ciążenie
ziemskie właśnie w takim kierunku działa.... Zaraz....-oświeciło ją i
przekręciła obrazek do góry nogami.

Teraz było dobrze.

- Złudzenie trójwymiarowości już w sferze samej kreski. Maluję
maleńkimi beleczkami, walcami i kulami...Czy to jakoś się nazywa? Pewnie
tak. Wszystkie możliwe techniki zostały już wymyślone i nazwane. Nawet
technika "Gówno artysty w puszce." Nigdy nie będę nowatorska...Ale nie jest
to istotne, bo nikt oprócz mnie nie będzie się nigdy nad tym zastanawiał.
"Nie widzicie belki w oku swoim". Mam teraz tak potworną belkę, że nic poza
nią nie widzę...

Miała nadzieję, że malowanie jej pomoże, bo zawsze pomagało. Skupienie na
przedmiocie wyciszało inne myśli kotłujące się niebezpiecznie po głowie,
zawsze istotniejszy był jakiś zaciek, jakaś nierówna powierzchnia i zły
cień. Ale widać temat Marka był zbyt natarczywy, bo od kreski doszła do
belki w oku i niego. Uwierało ją. Ogromnie ją uwierało. Dość długo chodziła
w glorii. Dość długo cieszyła się opętańczo tym, co miała.

- Może mi się już nie zdarzyć- mówiła do siebie wyraźnie akcentując
każde słowo. Byłabym durna... Nic złego nikomu się nie dzieje.Trochę radości
i tyle...

Ale nie wierzyła tym wyraźnie wyartykułowanym słowom, nie wierzyła ani
jednej sylabie. Gdzieś ją gniotło i uwierało, choć żyła teraźniejszością i
nie zrezygnowała nawet z jednej, najmniejszej chwili szczęścia. Wycmoktała
to do końca. Nawet oblizała papierek.

-"Nie grzeszy ten, kto grzeszy z miłości"

To był teraz jej ulubiony cytat. Ale uczucie brodzenia w gęstej mgle
narastało zamiast się rozwiewać. Akurat na tyle wykształcenia filozoficznego
liznęła, by wiedzieć, co tak naprawdę św. Augustyn miał na myśli. (...)