Jesień można uczynić złotą

Pokój był niewielki. Stały w nim jedynie kanapa, barek i sztaluga. Nie słyszałam muzyki., ale byłam pewna, że spokojne dźwięki rozpływały się po kątach. Wystrój pokoju wcale nie przypominał pracowni. Sztaluga zdawała się pozostawać w tle. Satynowa, oliwkowa kanapa stanowiła ciekawy kontrast dla kremowych ścian. Zachodzące słońce nadawało specyficznego nastroju, wbijając się w sufit w tym samym kolorze. Na kanapie spała naga kobieta. Długie, kasztanowe włosy spływały bokiem mebla. Mogłabym się założyć, że miała także zalotne, gęste rzęsy.
Chciałam już wrócić do mieszkania, gdy spostrzegłam grę cieni miękko poruszającą się po ścianach. Odniosłam wrażenie, że w pokoju jest ktoś jeszcze. W pewnym momencie ujrzałam młodego mężczyznę. Stanął przy sztaludze i jakby odmierzał proporcje, mierząc wzrokiem odległość między sobą a dziewczyną. Na stojącą na parapecie tacę wycisnął z tubek kolorowe farby. Wymieszał palcami i również nimi zaczął nakładać na płótno. Co chwilkę zerkając na półleżącą modelkę zataczał coraz pewniej kontury ciała kobiety.
W pewnym momencie odsunął się na bok, tak że mogłam zobaczyć cały zarys postaci nakreślony przez mężczyznę. Stał przez moment wpatrując się w swoją muzę. Czas jakby się zatrzymał. Wstrzymałam oddech, serce biło mi mocniej. Mężczyzna wziął do ręki leżącą na parapecie szmatkę i wytarł w nią dłonie. Spojrzał w okno i jego wzrok zatopił się w dali. Dopiero teraz zobaczyłam jego twarz. Wyglądał zupełnie jak mój Misio.
Cały czas zastanawiałam się jak to jest, że nie słyszę muzyki, a jakbym czuła dźwięki otulające tych dwoje. Kiedy ponownie spojrzałam w okno, mężczyzna rozstawiał przeróżne lampki i świeczki. Rozpoczęła się gonitwa cieni i światła. Dopiero teraz spostrzegłam, że zrobiło się już szaro. Wiatr opadł na pola i spokojnie kołysał do snu.
Mężczyzna podszedł do śpiącej kobiety. Nachylił się nad jej twarzą i zaczął całować. Muza zaczęła się budzić… on jednak nie przestawał, badał ustami każdy fragment jej twarzy. Całował czoło, nos, policzki, palcami przeczesywał włosy. Zrobiło mi się wstyd, że ich podglądam, ale im śmielej on jej dotykał, tym bardziej chciałam w tym uczestniczyć.
Kiedy dziewczyna otworzyła oczy, mężczyzna wstał, ujął jej prawą dłoń złożył na niej pocałunek i wrócił na swoje miejsce przy sztaludze, by dalej palcami malować jej ciało na płótnie. Wkładał palce w farby i dalej modelował jej ciało. Postać na płótnie nabierała kształtów. Oczy stawały się wyraźniejsze, usta pełniejsze a włosy sprawiały wrażenie miękkich, lecz zarazem sprężystych.
Zastanawiałam się, czy są świadomi mojej obecności. Siedziałam tam chyba ze dwie godziny, oboje przez cały ten czas milczeli, ale doskonale rozumieli się bez słów, patrząc na siebie z zachwytem. Modelka już na dobre rozbudzona ze snu, zaczęła pozować bardziej aktywnie. Gładziła dłońmi swoje piersi, zwilżała językiem wargi, stopami kreśliła różne kształty na oliwkowej sofie. Poczułam pragnienie, ale nie chciałam żadnym ruchem burzyć tego spektaklu. Mężczyzna coraz niecierpliwiej malował swoją muzę. Podszedł do kobiety i zaczął gładzić jej ciało dłońmi, badał centymetr po centymetrze skórę na brzuchu, zataczał koła wokół kształtnych piersi nie zważając na ślady farby zdradzające drogę jego palców. Dziewczyna przegryzała wargi unosząc biodra, jakby prosząc o jeszcze, jeszcz., jeszc., jesz…, jes…., je…..,j…….. jeszcze.
Zamknęłam oczy, przyjemny wiaterek wciskał mi się pod bluzkę, położyłam sobie prawą dłoń na lewym ramieniu, kciukiem gładziłam szyję. Powoli napływał do mnie ciepło i wspomnienia… Ciągle pamiętałam, jakie pożądanie budził we mnie dotyk dłoni mojego Misia... Wiele dałabym, aby przeżyć to raz jeszcze. Wyswobodziłam piersi ze stanika, otulając je dłońmi.
Nagle z tego błogiego stanu wyrwało mnie trzaśnięcie drzwiami. Kiedy otworzyłam oczy w sąsiednim mieszkaniu nie było już nikogo. Gdyby nie półpostać pięknej nimfy na płótnie, pomyślałabym, że wszystko mi się przyśniło. W pracowni było już ciemno, jedynie uliczna latarnia, odbijająca się w szybie rzucała smużkę światła na niedokończone piersi…


Słuchałam jej jak zahipnotyzowana. Kiedy skończyła swoją opowieść czułam jak płoną mi policzki. I rumienię się zawsze na samo wspomnienia, z jaką pasją opowiadała, jak ożywała i gestykulowała opowiadając poszczególne fragmenty. W miarę jak zmieniała intonację głosu, w miarę jak zmieniały się rysy jej twarzy, zdawałam czerwienić się intensywniej. Możecie tylko żałować, że jej nie znacie. Ciąg liter nie jest w stanie zapewnić takiego odbioru jak głos, gesty i ten błysk w oczach.
Stanęłam przed drzwiami oddziału chorób wewnętrznych miejskiego szpitala, gdzie babcię Martę przywieźli tydzień temu z zapaleniem płuc.. nic dziwnego skoro tamtą noc spędziła w wiklinowym fotelu na swoim balkonie. Wyciągnęłam tort z kartonika, zapaliłam świeczki i weszłam do pokoju. Leżała na łóżku pod oknem, uśmiechała się przez sen. Zbudziła się kiedy podeszłam bliżej. Ucałowała mnie, spojrzała na świeczki symbolizujące 65 urodziny i powiedziała:
-Wiesz kochanie, dla tego fantastycznego powrotu do wspomnień, dla tej jednej chwili, warto było. Tylko proszę, nie mów nikomu.