nie dokońca wiersz - prośba kobiety na zielonej ławce

Chciałbym opowiedzieć Ci o wiośnie w moich włosach i ptakach wędrownych w sercu.

Chciałbym abyś posłuchał jak śpiewam gdy same słowa nie wystarczają aby opisać moje szczęście.

Chciałbym abyś rozganiał moje chimery, które wychodzą tuż po zmierzchu, aby ogrzać się przy moim policzku.

Chciałbym abyś dłonią głaskał moje lęki, tak aby stały się miękkie jak majowa trawa.

Chciałbym abyś dbał o moje marzenia, które z miłości do Ciebie mogę zawinąć w szary papier i schować do szafy.

Chciałbym abyś codziennie ubierał mnie w nadzieje, nawet w lecie chcę być nią okryta jak grubym płaszczem.

Chciałbym abyś trzymał mnie z rękę gdy chodzę po wąskich krawężnikach życia, ale puszczał gdy w końcu znajdę pod nogami równą drogę.

Chciałbym abyś nie mówił, że czegoś nie ma skoro Ty tego nie czujesz, ja tak często czuję za nas dwoje.

Chciałbym abyś jadł ze mną makaron palcami i pozwolił abym parzyła Ci herbatę, to dzięki moim zwyczajom jestem tym kim jestem.

Chciałbym abyś był blisko, ale z powietrzem między nami, tylko tak możemy zobaczyć, że w naszej różności jesteśmy jednym.

Chciałbym abyś nie czuł się zraniony, gdy chowam się w siebie, wtedy najbardziej potrzebuję Twoich otwartych ramion.

Chciałbym abyśmy szukali razem tego co ważne dla nas, wiesz że łatwo tracę orientację.

Chciałbym abyś mówił do mnie z miłością nawet jak będziesz miał dość porozrzucanych ubrań, słowa zawsze ranią mnie najbardziej.

Chciałbym abyś zawsze patrzył na mnie takim wzrokiem, w Twoich oczach znajduję odpowiedź na wszystkie niepewności.