Haiku

Haiku to krótka, trójwersowa miniaturka poetycka, na ogół o układzie sylabicznym 5-7-5. Jest jedną z form dawnej poezji japońskiej, a za jego prekursora powszechnie uważa się Basho (1644 – 1695).

Haiku zajmuje się opisem przyrody według kanonów buddyjskiej filozofii Zen. Jest ona przeciwna wszelkiej abstrakcji. Jej wyznawcy, jeśli filozofują, to tylko patrząc, słuchając, dotykając. Niezbędnym warunkiem dla piszącego haiku jest wyzbycie się siebie i przeniesienie w oglądany przedmiot. Sławne jest zdanie Basho, że o sośnie powinniśmy uczyć się od sosny, a o bambusie od bambusa.

Haiku nie wymaga wyobraźni, lecz umiejętności odkrywania prawd, ukrytych w otaczającym nas świecie przyrody. „ Jest ono wyrazem krótkotrwałego olśnienia, kiedy wglądamy w życie rzeczy” – to są słowa H.R. Blytha, autora czterotomowego dzieła „Haiku” i dwutomowej „Historii haiku”.

*
Zatoka w słońcu –
wyrzeźbione ze światła
łodzie i ptaki.

*
Jadowity wąż
wyskoczył z czarnej chmury –
umarło drzewo.

*
Płatki białych róż
na czarnym fortepianie –
nadeszła zima.

*
Odłamki tęczy
rozrzucone po ziemi –
kwiatowy ogród.

*
Księżycowa noc –
darowane ciemnościom
skradzione światło.

*
Skowronek śpiewa
piosenkę o radości.
Kwiat zasłuchany.

*
Pogodne niebo,
na nim czarne krzyżyki.
Gdzie lecą kruki?

*
Rogal księżyca
wleciał do mysiej dziurki –
rozświetlił mrok.

*
Mały strumyczek
wpłynął do wielkiej rzeki.
Przybrał jej imię.

*
Wieczorny wietrzyk
wywiał za horyzont
kolory dnia.

*
W zupełnej ciszy
trzepot motylich skrzydeł
rozkrusza skałę.

*
Miliony kwiatów,
ale ta jedna róża
będzie dla ciebie.

*
Jesienne liście
wiatr porywa donikąd –
podróż w nieznane.

*
Tysiące gwiazd
świecą światłem odbitym
w kropelce rosy.

*
W leśnym ostępie
stary niedźwiedź mocno śpi.
Proszę o ciszę!

*
Jesienny wicher
zmiata z drzew resztki liści –
sprząta po lecie.

*
Przeszedł halny wiatr.
Nad powaloną limbą
pochylił się świerk.

*
Krzak dzikiej róży
w zapuszczonym ogrodzie
króluje dumnie.

*
Szyja żyrafy –
łączący głowę z resztą
figiel natury.

*
Śnieżna zawieja.
Wiatr porywa do tańca
białe motyle.

*
Bociany lubią
małe, zielone żabki.
Bez wzajemności.

*
Kwiaty i chwasty
coraz bardziej podobne.
Rośnie entropia.

*
Miasto ożywa.
Już otwierają sklepy
handlarze trumien.

*
Uschnięte drzewo
nagimi gałęziami
drapie obłoki.

Aforyzmy

*
Bardziej od tortur przerażają twarze oprawców.

*
Człowiek to zero rozpięte
na rusztowaniu z nieskończoności.

*
Dla analfabety największym dziwactwem jest,
gdy ktoś książkę czyta.

*
Najważniejsze jest poszukiwanie -
warto więc szukać nieistniejącego.

*
Zachód słońca jest streszczeniem dnia -
nie ma dwóch identycznych zachodów.

*
Ostatni w stadzie, patrząc na ogon poprzednika,
myśli, że widzi przewodnika stada.

*
"Zbudź się!" - absurdalny krzyk rozpaczy
skierowany do nieboszczyka.

*
Kwiat uczy subtelności
bezmiar morza - nieskończoności
góry - żmudnego marszu do nieba.

*
Pułapka zastawiona na lisa nie zaszkodzi myszy.

*
Niemożliwe jest objaśnienie nieskończoności
przy pomocy pojęć wziętych ze skończoności.

*
Niech rośnie jak najdłużej drzewo,
z którego desek zrobiona będzie moja trumna.

*
Grobów nie ma tylko tam,
gdzie nie ma żywych.

*
Życie ludzkie to spacer
po moście pełnym dziur.

*
Nożyczki dla poety, to jak topór dla kata –
jedno i drugie służy do skracania.

*
Słonia i muchy nie da się zważyć
na tej samej wadze.

*
Nawet ciemność może płonąć.

*
Tylko zdechłe ryby płyną zawsze z prądem.

*
Grawitacja nie jest dostatecznym argumentem
przeciw baletowi.

*
Mędrzec widzi w lustrze głupca. Głupi – przeciwnie.

*
Gdyby myśli podlegały prawom fizyki
nie byłoby bajek.

O poetach estetach

Długo jeszcze temu światu
grozić będą śnieżne burze.
Sadźmy więc przyszłemu latu
róże, róże, róże, róże.

Gdzie doszliśmy, same głogi,
gdzieśmy przeszli, róże wzrosły.
Nie zejdziemy już z tej drogi,
los nasz piękny, krok nasz wzniosły!

Nic, że nie ujrzymy kwiatu,
sadźmy, sadźmy róże światu!

Bo esteta ma w naturze
sadzić tylko róże, róże...