W czeluści

(...)
A kiedy doszli do olbrzymiego głazu, porośniętego zielonym mchem, oślizgłego od spływającej po nim wody, z za którego słychać było intensywny szum, przecisnęli się przez znajdującą się po prawej stronie szparę pomiędzy nim, a wielką ścianą przyległych gór, do której był niemalże przyciśnięty. Maleńka znalazłszy się po drugiej stronie wydała okrzyk radości:
- Ho ho! Jesteśmy! Jesteśmy! Ale tu fajnie!
Stali u wrót dwu-trzymetrowego korytarza. Nad głowami wisiały wielkie wyglądające na lodowe sople. Jedyne co różniło ich od tradycyjnych to kolor. Ciemnobrązowy, skalisty, nadający miejscu niezwykłej atmosfery. Przy lewej krawędzi w wyrytym przez wieki korycie płynął należycie głośno potok. W powietrzu czuć było wilgotne, lekko stęchłe lecz nie odrażające bohaterów powietrze. Ściany dotykały przestrzeni rzeźbionymi, powyrywanymi ze swych należnych miejsc bokami. Strasząc większość swych gości przybierały widok otchłani. Niewielkie odległości zdawały się być bardzo odległe. To wszystko stwarzało niepowtarzalny klimat podskalnej czeluści. Szli bardzo długo podziwiając widoki rysów, rzeźbionych na ścianach rycin, przewracając co i ruch plączące się pod nogami szczątki nieznanych istot, które właśnie w tym miejscu zakończyły swe tchnienie.
Jaś zachowywał stoicki spokój. Milczał. Wyrażając swą radość jedynie uśmiechem i spojrzeniami wielkich, błękitnych oczu oraz delikatnym dotykiem dłoni, jakim miał zwyczaj okazywać maleńkiej swoje uczucie.
Szli bardzo długo mijając wiele zachęcających do wejścia odnóg. Z niektórych dobiegały smakowite zapach najsmaczniejszych nęcących potraw. Z innych dochodziły okrzyki starożytnych libacji lub współczesnych imprez. Mijali je beztrosko pomimo poruszających odczuć chęci zabawy i głodu. Dopiero kiedy usłyszeli odgłosy płaczu, jęków i krzyków przeplatanych błaganiem o pomoc zawahali się. Mało tego. Przystanęli na chwilę nasłuchując dokładnie skąd pochodzą i co się stało. Maleńka drgnęła lecz Jaś powstrzymał ją przed niepożądanym krokiem. Znał to miejsce doskonale pomimo młodego wieku. Wiedział o jego tajemnicach i zagrożeniach jakie skrywało. Ujął więc dłoń swojej przyjaciółki i podążył naprzód. Kiedy zdawało się obojgu, że nie mają już siły do dalszej wędrówki i muszą zatrzymać sie by odpocząć, zobaczyli jasną smugę światła, z okolic której dolatywały fragmenty odgłosów trzepoczących skrzydeł. Postanowili iść dalej. W tym bowiem miejscu chłopiec posiadał ukryte zapasy żywności z poprzedniej wyprawy. (...)