Wpisy napisane przez Zbigniew M. Fiołna

Ręce powykręcane pod ciężarem pokoleń

chylą się ku ziemi z dnia na dzień – znać po nich

cierpliwe macierzyństwo oraz młodość gibką –

blizny po zacięciach, złamania źle zrośnięte…

Pomarszczoną skórę obnaża haniebna łysina –

bez okrycia, podparcia raz po raz drżą z zimna

w podmuchach jesiennego wiatru – sylwetki przygarbione

nad zamarzniętą miedzą: staruszki znajome – jabłonie.

dzisiaj

ikebanę Ci ułożę

tak

jak umiem

z kwiatów konwaliowych

ust i palców

wykrzykników

na dywanie nas rozsypię

a od siebie wieczór

noc

nim zaśniesz

zapamiętaj jak najlepiej

rano

ikebana z marzeń zgaśnie

zwiędnie

powoli

powoli

i boleśnie

upadałeś Mistrzu na kamienie

szczęście...?

bo wychyliłeś się nie po nieśmiertelność przecież

ale żeby spojrzeć w Jej twarz

jeszcze

powiedzieć

powoli

powoli

ikebanę Twoją kończę

tak

inaczej nie potrafię

ikebanę ze słów

z wspomnień

naszą układankę wspólną

ślad każdego dnia

bo ja

też się mogę nie obudzić

jutro

zaskoczona

tyle tylko wyczytałem z Twojej twarzy

gdy otworzyłaś drzwi

zbyt wiele czasu upłynęło

byś była w stanie przypomnieć sobie wszystkie brzmienia gromów

szykowanych na ten moment

bez słowa zaprosiłaś mnie do środka

w jasną ziołami pachnącą werandę

gdzie wśród aromatycznego szelestu szukałem macierzanki

to jedno pamiętałem z Twoich marzeń

które rosły z każdym dniem

napełniając się coraz śmielszymi szczegółami

więc nim przemknęła krucha chwila nadziei

że odnajdę te znajome wymyślane wspólnie

utopiłem wzbierające słowa w pocałunku

a Ty struchlałymi ustami nie umiałaś wyrzec się ani mnie

ani tamtych trzech właśnie trzech od zawsze upragnionych par zdumionych oczu

które wtedy dostrzegłem zza ażurowej zasłony rudych włosów

i nawet jeśli on zrozumie że wyszedłem tylko na chwilę

że naprawdę nie mieli nigdzie w okolicy

to przecież dzieci nie wiedzą jak smakowały anyżkowe cukierki

czy to coś znaczy

trzy szare sylwetki

w porannym deszczu

równy krok

czy to coś znaczy

noc i dzień dzień i noc

zawsze

poparzeni ogniem

i smagani wiatrem

czy to jeszcze coś znaczy

czy strażnicy wspomnień

czy myślą

by tylko

zejść z warty bliźniaczej

    Warszawa '08

Twoje ręce wspominam –

niecierpliwe, wciąż chętne,

wciąż gorące…

Moja naga skóra

nabierała ciepła od nich

do końca

nieskończoności,

aż wieczność pękła…

Kiedy wrócił czas,

znów mogło być potem,

więc potem leżeliśmy,

żeby odpocząć…

Pamiętam wtedy Twój szept,

że nikt jak ja,

że oczy i nos,

że śmiech i że dreszcz,

że zawsze my dwaj…

Czarne wydania gazet

o zapachu stearyny –

zdjęcia, hołdy, kondolencje.

Wyważone słowa,

to nie jest miejsce na pokrętne domysły –

redakcja łączy się w pamięci,

współczuje rodzinom,

pomaga zapełnić pustkę, chce chronić przed chłodem,

a że słowa nie oddają, nie mogą,

wynajduje operatora, który zagrantuje kontakt z psychologiem

i firmę o równie wiosennej nazwie, która postara się

Wstrętne jest jednak działanie

producentów dietetycznej kawy –

zamieszczają reklamę, bo boją się, że ludzie zapomną o ich produkcie,

bo przecież żałoba – nie śpi się, nie tyje.

12 kwietnia '10 

Lekcja historii, rocznica, film.

Wystarczy data.

Trafisz na archiwalne wydania dzienników,

świadków,

listę ofiar.

Opowiedzą Ci,

że to dokładnie wtedy, kiedy odszedł papież,

że symboliczne miejsce

i kwiat.

Że samolot był stary i to hańba,

że we mgle zawadził o drzewo.

Że pilot, lotniska,

dlaczego.

Przypomną ciemne chmury,

które toczyły się tego dnia przez kraj

i kwietniowy grad.

Wytłumaczą, że zgodnie z konstytucją

i wszystko będziesz wiedziała.

Tylko że nikt nie opisze, a konstytucja nie przewiduje

tych chwil, kiedy prezydent już nie był prezydentem

a jedynie dłonią ostatecznie ściskającą miłość.

Gdzieniegdzie jeszcze żyją...

Weekend - powoli

śmierć wdziera się w życiorys.

Jesienna noc – jaka jest?

Kiedy drogę moczy deszcz?

Gdy krąg światła przy latarni

kończy się gdzieś w trawie nagle?

Gdy mkną krople w zimnym mroku?

Kiedy z sadów niesie popiół?

Kiedy ziemia od pól pachnie?

Drzewa roztańczone z wiatrem

akompaniującym szeptem

pieszczą pędzące powietrze?

Gdy kontury czarne koron

dumnie wznoszą, wdzięcznie kłonią?

Kiedy przesłaniają Księżyc

chmury, gdy po niebie biegną?

I kiedy wsiąkają w ziemię,

gdy w kałuże się zamienią…?

Jesienny świt – jaki może być,

gdy ziemia tuli się do mgły?

Zostań – opowiem Ci…

ewie

nie wdepnij w rynsztok

a jeśli wdepniesz to się upierze

po alkoholu ça ne compte

nie wdepnij w rynsztok

uparty głos

to chyba dusza szarpie za kołnierz

a on nad krawędzią

niepewny krok stawia

raz bliżej duszy raz na prawo

lecz duszo - jedno słowo - powiedz mi

dlaczego Ty go nie zostawisz

niech idzie wyrżnie głową w chodnik

tak Ci z ciałem nie do twarzy

Krótkie spojrzenia na pomnik socjalizmu

w nowoczesnym mieście –

zdenerwowanie,

strach,

otucha,

złość,

zdziwienie,

duma,

rezygnacja…

Chyba tylko ja nic nie czuję.

Dziś się nigdzie nie spieszę.

Warszawa, lato ‘08

Jak wczoraj liście więdną,

drzew się łamią gałęzie,

a pod lasem za miedzą

chałupki stoją w rzędzie.

Śród chatek mgła się wznosi,

ze strzech skapują krople,

między dachami kościół,

cisza, wokół nagrobki.

A ludzie przed ołtarzem

modlą się, śpią i we śnie

marzą, że w niebie zaraza

zabija bezboleśnie.

Wracałem od wujka. Pamiętam,

jakbym go dziś ujrzał:

szedł przez złotokłoski cmentarz

wolno, między krzyże.

Patrzyłem na niego chwilę:

siwy, stąpał ostrożnie,

znicz jeden do piersi tulił

czerwony. I minął mnie.

Wieczorem cmentarz zapłonął.

W tej stronie, gdzie las bliżej,

lampkami groby rozświetlone,

ciemniej, gdzie spróchniałe krzyże.

I znalazłem ich. Klęczeli

nad mogiłą przedwojenną,

znicz już dawno się wypalił,

obok – jego ciało stygło…

Jedna dłoń zapałki trzyma,

druga jeszcze miotłę ściska,

w stertę liści się osunął

tuż przy ławce… jakby przysnął…

Ale przecież my mamy lasy złociste –

kraj bursztynowy w stygnącym słońcu,

które niemalże krzepnie w liściach,

w konarach dębów, w brzóz wiotkich gałązkach…

I jesień wonną – tchnienie pustyni;

przecież my znamy wiatru w łopocie,

i w chmur wędrówce, i w drzew trzeszczeniu

tańca majestat i proste kroki…

Przecież my wiemy jak lot wygląda,

gdy senną ziemię opuszcza czapla…

Dlaczego udajesz, że umiesz zapomnieć

muśnięcie ciepła, gdy deszcz zamarza?