Wpisy napisane przez Joanna Danuta Bieleń

jeszcze motyle przeganiają się
z kolczastych ostów
razem z trzmielami ucztują w fiolecie
mało ich zostało
każdego dnia jak one wysychają

między nimi ćwiczą jaskółki
coraz mocniej pikują w powietrzu
trącając źdźbła traw nabierają wprawy
przed odlotem

o zmierzchu ułożone na drutach
nieświadomie komponują
jak świerszcze
nawołują się nerwowo

coraz słabiej je słychać
przed jesienią

 
                              1.09.2010r.

widać jak mocno napływa
im bliżej tym bardziej zatyka uszy
zapiera dech
nie słychać czy ktoś się skrada

na drodze wyschnięte ślady
prowadzą głębiej
wciśnięte w glinę rzucają się w oczy
moje są mniejsze

w środku zacisze aż lżej oddychać
czuć najmniejszy szelest
nieznany kształt

wszystko już za mną
a ciągle boję się
nowego


                     7.08.2010r.

 W dedykacji

wszystko naturalnie wymieszane
co chce to rośnie
wysypują się trawy
plątają zioła
służy im takie dojrzewanie

na dzikich łąkach błądzą motyle
zużywają skrzydła
trudno im nadążyć
gdyby nie miały nic do stracenia
wszędzie by przystanęły

ciężkie od liści drzewa
wypełnione śpiewem
pasują do całości
w ich cieniu bezpieczniej
oddychać

tylko ciągle nie mogę się napatrzeć
by się nacieszyć

31.07.2010r.

stoi na giętych nogach
one nadają uroku
kiedyś komponowały się idealnie
z innymi

szuflady fornirowane orzechem
zapełniały się lokami
przesiąkały zapachem
na zawsze znikały tajemnice
w skrytkach

nosi drobne oznaki użytkowania
jedynie klaka kryta skórą
wytarta miejscami
zdradza ilość nieprzespanych nocy
wyskubanego żalu

wkład bogaty
tylko całość uboższa
o ciepłe kształty

           26.07.2010r.

podsuwała żeby się wpisał
czytałaby do końca życia
nie śmiała prosić o wspólne
była za słaba

nie marnował słów

do innych się pochylał
widziała jak odwraca kartki
by znaleźć odpowiednie miejsce
w pamięci

dla niej
nic

nie muszę się układać

by poczuć

że jestem w odpowiednim miejscu

wystarczy szum chłodzący stopy

daleki horyzont

w niego mogę się wpatrywać

iść naprzód

dzisiaj mam krótkie włosy

wiatr ich nie rozwieje

nie zasłoni oczu

zamykam je sama

czasem coś uleci spod powiek

oczyści

mogę sobie tylko pomarzyć

że stoję nad twoim brzegiem

dojrzewam a ty wpatrujesz się latami
jak nabieram doświadczenia w odkrywaniu
najlepszych miejsc

za każdym razem
kiedy próbujesz mnie zerwać
dostaję kolorów
kręcę słowami że to przez upał
jestem taka nagrzana
soczysta

zastygam w twoim cieniu
schłodzona

w letnie dni brakowało minut
przy kawie miałaś najwięcej czasu
na czytanie

wystarczało że byłaś
kiedy pierwsze kwiaty wychodziły spod ziemi
niosłam je za plecami
chowałam
byś za szybko nie zobaczyła

stałaś na miejscu jak kompot z rabarbaru
zawsze był chłodny kiedy dokuczała gorączka
męczyło pragnienie

nadal jesteś
mogę ci postawić
świeże kwiaty

9.06.2010r.

wymieniono okna
plastikowe miały dłużej służyć
być oporne na czas
warunki atmosferyczne

z wiosną zerwano drewnianą podłogę
położono panele

kiedy wstawiono nowe łóżko
poczuł się obco we własnym domu

nikt go nie pytał o zdanie
bo był stary
więc odszedł
na złość wszystkim

26.05.2010r.

tańczy na ulicy
ciągnąc za sobą firankę
i patrzy godzinami w niebo
jak w tamte oczy

kiedyś była inna
wierzyła w słowa
odkrywała wszystko
byle tylko był

dzisiaj widać
że nie potrafiła się
otrząsnąć z miłości

2.06.2010r.

odwrócony tyłem wpatruje się w las
godzinami
jest taki nieosiągalny
jak trawa albo murek

obok przechylona buda
od niej może się oddalić
na wyciągnięcie łańcucha
tylko on trzyma go
na miejscu

poleży na wydeptanej ziemi
pokręci w kółko
zaszczeka
obejrzy za siebie

czekając na zmiłowanie
pana

 24.05.2010r.